03-09-10

Religieus Ochtendgloren

 

S5000325.JPG 

Vroeg uit de dons verkwikt lichaam en geest even goed als de beste slaap.

De explosieve elektriciteit van gisteren heeft zuurstof achtergelaten en verdrijft de vermoeidheid die veel zomer kan teweegbrengen. Warmte is heerlijk maar hitte is té … zoals je kan houden van koel water maar niet van koud vocht .

Ik wandel langs de struiken waarin de resten van het avondlijk onweer zich niet onderscheiden van parelende dauwdruppels … toch niet voor mijn menselijk oog . Misschien proeft een insect het verschil wel … intuïtief ben ik er bijna zeker van …

Terwijl ik de bloemen en grassen inadem vraag ik mij af wat er te genieten viel in de dampende kroeg van daags voordien … Mijn hoofd is duidelijk verdraagzamer voor geuren die zich zuiver , subtiel , en sensueel aandienen dan voor avondlijke uitlaatstoffen allerhande … al moet ik toegeven dat in het avondlijk moment het genieten evenwaardig aanwezig was… maar dan in een vastere vorm , in een vorm die ons lichaam al langer kent : van mens tot mens .

Behoeften kunnen nogal eens verschillen van moment tot moment .

Ik vraag me af of onze geest wel wil ombuigen naar volledig etherische vormen zolang er geen doodsverlangen mee gepaard gaat? … Ons lichaam zeker niet … en vermits ze één zijn

… Of is het gewoon de aard van het beestje “mens”, dat evenwicht in zichzelf zoekt en de ingrediënten daartoe voornamelijk vindt in de ontmoeting met de anderen maar evengoed in het éénheidsgevoel met de natuur.

De ontmoeting tussen mensen verloopt op het eerste zicht eerder problematisch . Er is de mens met zijn oordeel , twijfel , goedkoop sentiment , de waarheid van zijn eigen gelijk … zijn verleden , zijn pijn , zijn hoop en zijn kleinheid . Er is de mens die zwijgt , die oplossingen aanreikt , die luistert , die in opstand komt , die meeleeft, die zich afwendt , die zich inleeft . Er zijn de tegenstellingen , het afgewezen worden , het zich begrepen voelen , het “er niet alleen voorstaan”-gevoel , het kunnen en mogen en willen lachen met een grap om een uit de hand lopende discussie te relativeren .

We worden duidelijk naar mekaar toe getrokken , we hebben iets te leren van mekaar of we hebben onbewust een ontbrekend puzzelstukje van de ander in ons bezit . We “herkennen” iets in mekaar en zoeken , stellen ons open en laten de ander toe om te vinden , of sluiten ons af en weigeren ons bloot te geven . We kunnen elkaar tot grotere prestaties of weidser denken brengen maar evengoed mekaar kapotmaken . Oorlogen woeden in grote vorm als de discussie niet uitgepraat wordt als het probleem nog klein is … en als het niet uit te praten valt is er altijd nog het respect voor het anders- zijn van onze medemens waar we zouden kunnen op terugvallen .

We moeten ervoor waken dat de woorden “ verwondering “en “ verantwoordelijkheid “ niet uit ons leven verdwijnen . Durven het risico te nemen van ons kwetsbaar op te stellen … Onszelf en de anderen vergeven als het misloopt … Zoeken naar oplossingen en niet naar redenen …

Evengoed kan onze verbinding met de natuur ons verheffen of vernietigen . Leef je niet in respect voor en evenwicht met onze aarde dan mag je een reactie verwachten . Licht- , lucht- , water- vervuiling eisen hun tol . Ontbossing , woestijnvorming , smelten van de polen , overstromingen : elke dag komt er wel iets van in “het nieuws” . Vergrijzing , tekorten in de ziekteverzekering zijn het gevolg van het inruilen van kwaliteit voor kwantiteit van leven maar ook van corruptie en speculeren met geld in onze zowel reguliere als alternatieve geneeskunde .

We moeten ons bevrijden van de allesoverheersende geldmachten die denken dat ze lucht kunnen kopen en verkopen en ons doet geloven dat er in de economie moet vervuild worden op straffe van ondergang . Ons hele systeem voert mensen terug naar de slavernij … consumeren ,concurreren , tijdsdruk … Het is tijd om bruggen te bouwen en te stoppen met kraters te slaan …

Indien we niet de mogelijkheid en de kracht hebben om het op te lossen voor de mensheid , kunnen we tenminste proberen onszelf in goede banen te leiden . Ieder van ons heeft een opdracht en weet diep in zijn bewustzijn wat die opdracht is . De natuur kan de nodige rust bieden om ons voor dat weten open te stellen , maar de medemens is nodig om onze weg af te leggen en daar kunnen we ons aan ergeren of bij neerleggen …

frie

15:54 Gepost door o in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.